บทที่ 151 กำหนดหนึ่งปี

ผมยิ่งเดือดดาลขึ้นมาทันที ตะโกนลั่นออกไป “ก็ใช่น่ะสิ! ใครๆ ก็บอกว่าองค์เทพคุ้มครองศิษย์ แล้วตอนพ่อแม่ผมตาย ทำไมพวกเขาไม่ช่วยล่ะ? ทำไมไม่ช่วยชีวิตพวกท่านไว้?”

เหออวี่เฉินได้ยินน้ำเสียงของผมชักจะลามปาม สีหน้าก็พลันบึ้งตึงแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวฝาน นายเอาอารมณ์ไปพาลใส่เบื้องบนได้ยังไง การปิดผนึกสำนักชูเต้าไม่ใช่ความต้องการของพวกเขาเสียหน่อย”