บทที่ 136 อย่าหวังจะมาปั่นป่วนจิตแห่งเต๋าของข้า

พูดมาถึงตรงนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องพูดต่อแล้ว ผมตบก้นเขาไปอีกฉาด จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกมา

ระหว่างทางกลับบ้าน บุหรี่ดันหมด ผมกะจะแวะลงไปซื้อสักซอง แต่พอล้วงกระเป๋าถึงได้นึกขึ้นได้ว่าเงินทั้งหมดให้หม่าอวิ๋นเฟิงไปเกลี้ยงแล้ว

แม่งเอ๊ย พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยจริงๆ หมอนี่ทำตัวยังกับเป็นลูกชายผม เจอหน้าทีไรเป็นต้องไถเงินในกระเป๋าผมจนเกลี้ยง ไอ้เวรเอ๊ย!

ไม่มีทางเลือก ผมเลยต้องขับรถวนไปมาบนถนนอยู่สองรอบ บังเอิญเจอคนเมาเข้าพอดี เลยรับไปส่งคนหนึ่ง ได้เงินมาสองสามสิบหยวน

คนนี้อายุสี่สิบกว่า เริ่มหัวล้านแล้ว นั่งบนรถก็เอาแต่ชมไม่หยุดว่าผมขับรถดี ขอเบอร์ผมไปเสร็จสรรพ บอกว่าวันหลังจะแนะนำให้ไปขับรถเก๋งที่ทำงานเขา

ผมไม่ได้เก็บมาใส่ใจ คนแบบนี้ผมเจอมาเยอะ มีแต่พวกขี้โม้ทั้งนั้น