บทที่ 135 ความแค้นคมมีดหนึ่งเล่ม

“ปล่อยคนเดี๋ยวนี้!”

ผมกัดฟันตะโกนใส่เขา

หม่าอวิ๋นเฟิงไม่ขยับ ชำเลืองตามองผม “แกบุกมาหาเรื่องถึงบ้านฉัน โดนจับได้แล้วก็พกมีดมาขู่ให้ฉันปล่อยคน ปัดโธ่เอ๊ย นึกว่ามีน้ำยาอะไร ถ้าฉันบอกว่าไม่ปล่อย แกจะกล้าเอามีดแทงคนตายจริงๆ หรือไง”

ไอ้หมอนี่มันเยือกเย็นเกินไป เยือกเย็นจนน่ากลัว

เขาดูเหมือนจะปักใจเชื่อว่าผมไม่กล้าลงมีด ตั้งแต่เมื่อกี้ผมก็ดูออกแล้วว่าเขาจงใจกวนประสาท อยากจะเห็นผมกลายเป็นตัวตลก

แต่เขาคิดผิด ผมกล้าลงมีดจริงๆ

ฆ่าคนคงไม่ต้องถึงขนาดนั้น แต่ถ้าแค่แทงสั่งสอนล่ะก็ไม่มีปัญหา