บทที่ 137 หยวนเสินออกจากร่าง

เพราะเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของหวงไคว่เผ่า ผมจึงรีบไปหาป้าหู แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง

พอป้าหูได้ยินว่าผมเอามีดไปแทงหม่าอวิ๋นเฟิงเข้าจริงๆ ก็ตกใจมาก

หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมด ป้าหูก็มีน้ำโหขึ้นมาเหมือนกัน บอกว่าไอ้เด็กนี่มันกำแหงเกินไปแล้ว ขนเพิ่งจะขึ้นก็เหี้ยมเกรียมขนาดนี้ วันข้างหน้าจะไม่ยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่หรือ

ต้องเข้าใจก่อนว่า เรื่องกักขังองค์เทพแบบนี้ ปกติไม่มีใครเขากล้าทำกันหรอก

เว้นแต่พวกสำนักถางโข่วใหญ่ๆ ที่มีกำลังไพร่พลเข้มแข็ง ถึงจะพาลระรานคนอื่นอยู่บ้างเป็นครั้งคราว หรือไม่ก็ศิษย์จิตใจคดโกง เห็นองค์เทพของคนอื่นมีตบะบารมีสูงส่ง ก็นึกอยากชิงมาเป็นของตนเอง

แต่คนประเภทนี้อย่างไรก็เป็นเพียงส่วนน้อย