บทที่ 129 สี่ตึกผีสิง

ตอนพวกเราออกจากตึกสงเคราะห์ก็เป็นเวลาดึกสงัดแล้ว

หลังจากอวี๋ชิวเยว่ร้องไห้อยู่พักหนึ่ง เสียงสะอื้นก็หยุดลง แล้วเธอก็จากไปเงียบๆ

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง พอหยางเสี่ยวอิงฟื้นขึ้นมา สามีของเธอก็ซื้อยากลับมาพอดี ทุกอย่างจึงคลี่คลายลงได้

เพราะกลัวว่าอวี๋ชิวเยว่จะย้อนกลับมา พวกเราจึงเฝ้าดูอยู่อีกสักพัก พอเห็นว่าไข้ของหยางเสี่ยวอิงลดลงเกือบเป็นปกติแล้ว ถึงได้เอ่ยลาและกลับออกมา

ระหว่างทางขากลับ ผู้หมวดหยางเล่าให้ฟังว่า จริงๆ แล้วหลังจากอวี๋ชิวเยว่ตาย แม่ของเธอทำใจยอมรับความจริงไม่ได้ ตลอดหลายปีมานี้จึงมีอาการเหม่อลอยสติฟั่นเฟือน เจอใครก็เอาแต่บอกว่าลูกสาวของตัวเองยังไม่ตาย ลูกชายก็ยังไม่ตาย

ถึงขั้นที่ว่าหญิงชราไม่ยอมไปดูโกศกระดูกของลูกสาวและลูกชายที่ฌาปนสถานเลยสักครั้ง

บางทีในใจของเธอ ขอเพียงแค่ตนไม่ไป เรื่องนี้ก็ถือเสมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้น