บทที่ 130 ครอบครัวพร้อมหน้า

ผมอึ้งกิมกี่ไปทันที พอหันกลับไปดูก็เห็นเงาร่างผีตนหนึ่งโผล่มาตรงประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยืนทำหน้าเศร้าสร้อย ใบหน้าดำเป็นตอตะโกเพราะโดนระเบิด

“อาจารย์ ฉันรู้แล้วค่ะว่าตัวเองผิดไป…”

อุบัติเหตุจริงจัง นี่มันอุบัติเหตุล้วนๆ เลยนะ…

ผมรีบวิ่งออกไปดู ถึงได้เห็นว่าคนที่โดนลูกหลงเข้าเต็มเปานั้นคืออวี๋ชิวเยว่นี่เอง

เธอยืนมองผมตาละห้อย ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว

เคราะห์ดีที่ผมแค่ปาออกไปส่งเดช ไม่ได้กำหนดจิตอะไรลงไป ถึงอย่างนั้นอานุภาพก็เอาเรื่องพอดู

เด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ตอนนี้เสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าก็โดนระเบิดจนดำมอมแมม

ผมอดแลบลิ้นแอบสยองไม่ได้ เมื่อกี้ลุงหม่าเพิ่งบอกหยกๆ ไม่ใช่เหรอว่าต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์?