บทที่ 127 ขึ้นตึกผีสิง

ฟ้ามืดสนิทแล้ว แสงไฟตามโถงทางเดินของตึกผีสิงกะพริบสลัว สภาพแวดล้อมทรุดโทรมไปหมดทุกซอกทุกมุม สายไฟระโยงระยาง ข้าวของกองสุมเกะกะ ซ้ำยังมีรอยขีดเขียนพิลึกพิลั่นปรากฏอยู่เกลื่อนผนัง

ผู้หมวดหยางไม่ได้บอกพวกเราว่าตกลงที่นี่ผีดุจริงอย่างที่เขาร่ำลือกันหรือไม่

ทว่าบรรยากาศชวนอึดอัดกับเงาร่างวูบวาบที่แวบผ่านตาเป็นระยะ ก็เพียงพอจะทำให้รู้สึกขนพองสยองเกล้าได้แล้ว

ผมเอ่ยถามผู้หมวดหยางว่า อวี๋ชิวเยว่จะมาที่นี่จริงหรือ

เขาตอบว่า ขอเพียงอวี๋ชิวเยว่คิดจะล้างแค้น เธอก็ต้องมาที่นี่อย่างแน่นอน

เพราะคนที่สลับกะทำงานกับเธอในคราวนั้น พักอาศัยอยู่ที่นี่

ในใจผมพลันเกิดความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนงานที่ถูกไฟคลอก หรือว่าคนที่สลับกะในวันนั้นจะได้รับบาดเจ็บด้วยเหมือนกัน