บทที่ 126 สลายวิญญาณแค้น

ยามโพล้เพล้ หวังชิวจวี๋กินข้าวเสร็จแล้ว

เธอนั่งอยู่บนโซฟาในห้อง มือถือไม้ตีแมลงวัน คอยตีนี่ทีโน่นที ทว่ากลับทำอย่างระมัดระวัง ราวกับไม่กล้าส่งเสียงดัง

ข้างกายเธอ มีชุดกระโปรงยาวสีเหลืองซีดจางวางอยู่ตัวหนึ่ง

เธอโบกไม้ตีแมลงวันไปพลาง บางครั้งก็หยิบพัดขึ้นมาช่วยพัดให้ชุดกระโปรงตัวนั้น ปากก็ฮัมเพลงเบาๆ ไปด้วย

ผมฟังไม่ออกว่าเธอร้องเพลงอะไร เพราะแทบไม่เป็นท่วงทำนอง ซ้ำยังไม่มีเนื้อร้อง

ทว่าอวี๋ชิวเยว่ที่อยู่ข้างผม กลับมีสีหน้าโศกเศร้าอาดูรจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

หลังจากมาถึงบ้านของอวี๋ชิวเยว่ พวกเราไม่ได้เข้าไปในบ้าน แต่ยืนมองภาพเหตุการณ์นี้อยู่ริมหน้าต่างด้านนอก