บทที่ 125 ตรวจอายุขัย

ผมสบตากับลูกชายของหวังชิวจวี๋อยู่เพียงไม่กี่วินาทีก็ต้องเบือนสายตาหนี

ไม่ใช่เพราะกลัวผี แต่ใบหน้านั้นชวนให้ทนดูไม่ไหวจริงๆ และไม่อยากจะมองด้วยซ้ำ

ผมจึงถามผู้หมวดหยางว่า แล้วเรื่องของหวังชิวจวี๋ในตอนนี้ เขาคิดจะทำอย่างไรต่อไป จะปล่อยให้เธอจมอยู่กับภาพลวงตาเช่นนี้ หรือจะทำให้เธอตระหนักความจริงว่าทุกคนในครอบครัวตายจากไปหมดแล้ว เพื่อดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริง

เขาถอนหายใจยาว บอกว่านี่เป็นเรื่องที่ทำให้เขาลำบากใจมาโดยตลอด

ทุกครั้งที่แวะไปเยี่ยมหวังชิวจวี๋ เขามักจะเห็นวิญญาณของตาเฒ่ากับลูกชายแทบทุกครั้ง ไม่นั่งอยู่บนโซฟาก็ยืนอยู่ริมหน้าต่าง

บางครั้งพอเดินเข้าห้องน้ำ เงยหน้าขึ้นมาอีกที ลูกชายของหญิงชราก็มายืนประจันหน้าอยู่ตรงนั้นแล้ว

บอกตามตรง เขาก็พลอยทรมานใจไปด้วยไม่น้อย