บทที่ 124 ผีกินข้าว

เขาตอบกลับมาตรงไปตรงมาขนาดนั้นทำเอาผมชะงักไปครู่หนึ่ง ผมรีบดึงเขาออกมานอกประตูใหญ่ หามุมสงบๆ แล้วหยิบบุหรี่หงต้าซานอีกซองหวังจะยัดใส่อกเสื้อเขา

ทว่าผลลัพธ์ก็คือโดนปฏิเสธตามคาด ผมจึงจำใจต้องเล่าเรื่องที่เจออวี๋ชิวเยว่ที่สถานีฌาปนกิจเมื่อวานให้เขาฟังตามตรง

พอได้ยินเข้า สีหน้าของตำรวจชุมชนคนนี้ก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที ก่อนอื่นเขาซักไซ้ถึงตัวตนของผม

ผมจะไปบอกได้ยังไงว่าทำงานอะไร ขืนพูดไปก็รังแต่จะหาเรื่องใส่ตัว

ผมจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบเขาไปว่า "ผมเป็นคนขับแท็กซี่พลเมืองดีครับ"

คำตอบนี้ไม่มีอะไรให้จับผิดได้เลย รถผมก็ยังจอดหราอยู่หน้าสถานีตำรวจแท้ๆ

เขาถึงได้พยักหน้าแล้วพูดกับผมสองประโยค

ประโยคแรก ถ้าผมกล้าเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นพูดจาซี้ซั้ว เขาไม่เอาผมไว้แน่