บทที่ 118 เคราะห์เพราะความจน

ต่อหน้าผมกับลุงหม่า เจิ้งเผิงน้ำมูกน้ำตาไหลพราก เริ่มเล่าความทุกข์ใจของตนเอง

เขาบอกว่า จริงๆ แล้วการที่อยากเป็นร่างทรงชูหม่าหาเงินไม่ใช่ความคิดของเขาเลย แต่เป็นเมียบีบคั้นต่างหาก

หลายปีก่อน ตอนแต่งงานกับภรรยา ที่บ้านแทบไม่มีเงินเลย อุตส่าห์รวบรวมเงินก้อนหนึ่งพอเป็นค่าดาวน์ห้องชุดเล็กๆ แถมยังซื้อได้แค่ห้องใต้หลังคา เนื้อที่สามสิบกว่าตารางเมตร แบบที่ไม่มีเอกสารสิทธิ์ครอบครองด้วยซ้ำ

เดิมทีเขาก็ไม่มีฝีมือหรือความรู้อะไร จึงได้แต่ไปรับจ้างทำงานงกๆ กับภรรยา ชีวิตความเป็นอยู่ฝืดเคืองอย่างยิ่ง

ตอนนั้นทั้งคู่ต่างมีความฝันว่า วันหนึ่งถ้าหาเงินได้ จะย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่ และจะไม่ทนอยู่ในห้องใต้หลังคาที่แสนอึดอัดคับแคบนี้อีกต่อไป