บทที่ 119 เรื่องราวของเจียงเยี่ยน

สุดท้ายเจิ้งเผิงก็รับปากพวกเราว่าจะพยายามหาทางหยิบยืมเงินในช่วงสองวันนี้ให้ได้ เพื่อเอาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลก่อน แล้วค่อยมาหาพวกเราให้ช่วยทำพิธีส่งวิญญาณ

ตอนที่พวกเรากำลังจะกลับ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วพูดขึ้นว่า

“ชีวิตคนเราเนี่ย ถ้าไม่มีเงิน แม้แต่จะตายยังต่ำต้อยด้อยค่าเลย”

ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้เท่าไหร่นัก ทว่าพอผมกับลุงหม่าก้าวพ้นประตูห้องพักผู้ป่วย ก็ถูกพยาบาลรั้งตัวไว้ทันที

ตอนนี้เจิ้งเผิงยังค้างค่ารักษาพยาบาลอยู่ไม่น้อย ซ้ำยังติดต่อภรรยาของเขาไม่ได้ และพวกเราก็เป็นเพียงกลุ่มเดียวที่มาเยี่ยมเขา

ดังนั้นก่อนจะก้าวขาออกจากโรงพยาบาล พวกเราจึงโดนพยาบาลดักหน้าดักหลัง บังคับให้ทิ้งเบอร์โทรศัพท์เอาไว้