บทที่ 117 บ้านกระดาษกงเต๊ก

ผมอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ลุงหม่า เห็นแกชอบพูดจาเพ้อเจ้อไม่ค่อยน่าไว้ใจอยู่บ่อยๆ แบบนี้ แต่กลับมีลูกไม้เด็ดอยู่หมัดจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะคิดวิธีนี้ออก ด้วยการพับบ้านกระดาษให้ครอบครัวพวกเขาได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน

พอเป็นแบบนี้ ต่อให้เจิ้งเผิงไม่อยากกลับมา ก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

หนึ่งจิตหนึ่งวิญญาณของเขาตกค้างอยู่ที่นี่ หากไม่กลับมาตามกำหนด ถึงตอนนั้นลุงหม่าย่อมมีวิธีจัดการเขาแน่นอน

ผมพูดกับลุงหม่า "จริงๆ เมื่อกี้ผมไม่อยากช่วยเขาแล้วนะ ให้เงินเท่าไหร่ก็ไม่อยากยุ่ง คนแล้งน้ำใจไร้ยางอายแบบนี้ สมควรโดนผีทรมานให้ตายไปเลย"

ลุงหม่ามองผมอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "แล้วแกจะไปเรียกค่าทำพิธีสามพันหยวนกับเขาทำไมล่ะ"

ผมถอนหายใจ "ผมไม่ได้ทำเพื่อช่วยเขา ผมอยากช่วยผู้หญิงคนนั้นกับพรายทารกผู้บริสุทธิ์อีกสองตนต่างหาก"