บทที่ 111 เหนือชั้นกว่าหนึ่งขั้น

ใจผมกระตุกวูบ ยืนอึ้งไปโดยไม่รู้ตัว

ขณะเดียวกัน มือของผมก็ยังจับคาอยู่บนโซ่เหล็กเส้นนั้น ไม่ได้ขยับเขยื้อน

ตอนนั้นผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แต่คนอื่นกลับพากันตาค้างไปหมดแล้ว

เมื่อกี้ตอนที่หม่าอวิ๋นเฟิงลอกแถบแดง เขาก็แค่ใช้เทคนิค ใช้สองมือสลับรูดอย่างรวดเร็ว ไม่ยอมให้มือสัมผัสโดนโซ่เหล็กนานเกินไปเด็ดขาด

ทว่าผมในตอนนี้ กลับกำโซ่เหล็กเอาไว้แน่น ซ้ำยังค้างอยู่ในท่านั้นนิ่งๆ…

คนกลุ่มนั้นลุกพรวดขึ้นมากันหมด มีเพียงลุงหม่าคนเดียวที่ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

เขาแกะส้มออกมาชิ้นหนึ่ง โยนเข้าปากอย่างเอื่อยเฉื่อย แล้วค่อยๆ เคี้ยว

ดูเหมือนจะกำชัยชนะไว้ในมือแต่แรกแล้ว

เหอยวี่เฉินนึกว่าผมเกิดเรื่องอะไรขึ้น รีบวิ่งถลาเข้ามาจะดึงตัวผมออกไป

ตอนนั้นผมได้สติกลับมาพอดี จึงปล่อยมือแล้วส่งยิ้มให้เธอ