บทที่ 110 ลอกแถบแดง

หม่าอวิ๋นเฟิงคนนี้เอาจริงแฮะ!

ผมหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ เห็นเขาคว้าโซ่เหล็กที่เผาจนแดงก่ำแล้วรูดผ่านไปอย่างรวดเร็วหนึ่งที

ทันใดนั้น มืออีกข้างก็ตามขึ้นไปติดๆ

เขารูดโซ่เหล็กได้เร็วมาก สลับมือซ้ายขวารูดขึ้นไปเรื่อยๆ พลางรูดพลางแผดเสียงร้อง ทั้งกระโดดทั้งโลดเต้น ท่าทางแบบนั้นต่อให้ผมเลียนแบบก็คงทำไม่เป็น

เห็นเพียงโซ่เหล็กนั้นส่งเสียงฉ่าๆ พ่นควันสีขาวออกมา ผนวกกับเสียงร้องประหลาดของหม่าอวิ๋นเฟิง ภาพตรงหน้านี้ชวนให้รู้สึกขนพองสยองเกล้ายิ่งนัก

ทว่ากลับต่างจากที่ผมจินตนาการไว้เล็กน้อย มือของเขาสัมผัสกับโซ่เหล็กแค่แวบเดียวเท่านั้น อย่างมากก็แค่แตะโดน ไม่ได้ใช้มือกำรูดเต็มเหนี่ยวจริงๆ

ดูท่าเรื่องนี้คงมีลูกเล่นอยู่เหมือนกัน ขืนรูดไปตรงๆ ซื่อๆ มีหวังต่อให้เป็นเซียนที่เก่งกาจแค่ไหนก็คงทนไม่ไหว