บทที่ 112 แท้จริงข้าคือพญามังกร

พอลุงหม่าพูดแบบนี้ ผมกลับยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่

วางอ่างใส่น้ำหนึ่งใบ ปักธูปสามดอก นี่มันเลี้ยงปลาเรอะ!

แต่ในเมื่อลุงหม่าไม่ยอมบอกตรงๆ ผมก็เดาไม่ออก ได้แต่รู้สึกเลาๆ ว่าผู้ที่ยื่นมือมาช่วยผมต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

อย่างน้อยที่สุด ก็น่าจะอยู่ในระดับเดียวกับประธานผู้คุมสำนักถางโข่วของผม

ป้าหูกำชับผมอีกแรงว่า ถึงครั้งนี้จะชนะมาได้หนึ่งยก แต่ต่อไปต้องทำอะไรด้วยความระมัดระวัง เพราะเธอดูออกว่าหม่าอวิ๋นเฟิงคนนั้น แม้อายุยังน้อยแต่กลับมีไอชั่วร้ายอยู่เต็มตัว

อีกทั้งเขายังตั้งสำนักผี จิตใจย่อมไม่เหมือนคนปกติทั่วไปอยู่แล้ว

แถมยังมีอาจารย์ใจคออำมหิตคอยเสี้ยมสอน ไม่รู้ว่าวันไหนจะมาก่อเรื่องเล่นงานพวกเราอีก