บทที่ 95 ไม่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง

"ได้ๆ…"

คุณตาพยักหน้ายิ้มให้ชายหนุ่มคนนั้น มองตามแผ่นหลังอีกฝ่ายที่เดินหันหลังกลับไป จากนั้นจึงหยิบตะเกียบ นั่งลงกินบะหมี่

เขากินช้ามากและละเมียดละไม ราวกับเส้นบะหมี่ทุกเส้นต้องผ่านการเคี้ยวเพื่อลิ้มรสชาติอย่างตั้งอกตั้งใจ

อันที่จริงบะหมี่ร้านนี้อร่อยมาก เป็นเส้นนวดมือแท้ๆ ที่ให้รสชาติเหมือนรสมือคนในครอบครัว

"เฮ้อ รสนี้จริงๆ ด้วย ยี่สิบกว่าปีแล้ว คิดถึงเหลือเกิน…"

คุณตากินไปพลางพึมพำเสียงแผ่วไปพลาง ขอบตาเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

ผมเข้าใจความคิดถึงที่คนแก่คนหนึ่งมีต่อแม่ได้อย่างลึกซึ้ง แต่พอเห็นเขาเป็นแบบนี้ ในใจผมก็พลอยรู้สึกอึดอัดสะเทือนใจไปด้วย จึงดันชามออก ตั้งใจจะจ่ายเงินแล้วออกไป

"พ่อหนุ่ม ช่วยอะไรตาหน่อยได้ไหม"