บทที่ 94 ที่สถิตแห่งสามดวงวิญญาณ

วันนี้ร้านก๋วยเตี๋ยวที่เราสองคนมากินเป็นร้านเล็กๆ เล็กจนมีโต๊ะแค่สี่ตัว ทั้งร้านมีเจ้าของ พ่อครัว และพนักงานเสิร์ฟรวมกันแล้วแค่สองคนเท่านั้น

พอกินก๋วยเตี๋ยวไปได้ครึ่งชาม จางเหวินเหวินก็ถามคำถามที่เต็มไปด้วยปรัชญาและทฤษฎีทางลี้ลับขึ้นมา

ต้องยอมรับเลยว่า เป็นคำถามที่ดีมากจริงๆ

พูดตามตรง ตั้งแต่เด็กจนโต ผมเองก็สงสัยมาตลอดว่า ถ้าคนตายแล้วต้องไปอยู่ในหลุมศพ แล้วทำไมใครๆ ถึงบอกว่าตายแล้วต้องไปยมโลก ต้องเดินบนถนนสู่ปรโลก ต้องขึ้นแท่นส่องแดนเกิด ต้องข้ามสะพานไน่เหอล่ะ?

อีกอย่าง เส้นทางนี้ก็น่าจะเป็นทางที่ไปแล้วไม่มีวันหวนกลับ อย่างที่เขาว่ากันว่าเมื่อขึ้นแท่นส่องแดนเกิดแล้ว ก็ยากที่จะกลับคืนสู่โลกมนุษย์ได้อีก

แต่ถ้าคนตายไปยมโลกแล้วกลับมาไม่ได้ แล้วพวกที่ยังวนเวียนอยู่ในหลุมศพนั้นคืออะไรกันแน่?