บทที่ 84 กงเกวียนกำเกวียน

คราวนี้ผมมองเห็นได้ชัดเจน รูปร่างหน้าตาของคนคนนั้นพิลึกกึกกืออย่างยิ่ง เป็นจริงดั่งที่เมียของจงซานบอกไว้ไม่มีผิดเพี้ยน ไม่มีเค้าความเป็นมนุษย์เลยสักนิด ทว่ากลับเหมือนครึ่งคนครึ่งสัตว์ร้าย

จมูกและปากของมันยื่นยาว บนใบหน้ามีขนสีขาวสามแถบ ใบหูทั้งสองข้างเล็กจิ๋ว บนศีรษะมีเขาแหลมสั้นงอกออกมาหนึ่งข้าง และดวงตาคู่นั้นก็จ้องเขม็งมาทางพวกเราตาไม่กะพริบ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะญาณหยั่งรู้ขององค์เทพหรือไม่ จังหวะนั้น จู่ๆ ภาพฉากหนึ่งก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัวของผม

ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา กับสายน้ำในลำธารที่แห้งขอดลงเรื่อยๆ

มีผู้คนจำนวนมากกำลังขุดคุ้ยบางสิ่งอยู่ในท้องน้ำ ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

พอมองดูให้ละเอียดถึงได้รู้ว่าตรงนั้นมีโพรงอยู่แห่งหนึ่ง เมื่อผู้คนช่วยกันขุด สัตว์ตัวสีดำตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากข้างในทันที