บทที่ 83 ไท่ซั่งก่านอิ้ง

ลุงหม่าบอกว่า หากจะพูดถึงต้นตอของเรื่องนี้ ต้องเริ่มจากประวัติศาสตร์ของหานเจียว่าจื่อ

คนฮาร์บินรุ่นเก่าต่างรู้ดีว่า หานเจียว่าจื่อเป็นพื้นที่รอยต่อระหว่างเมืองกับชนบท พ้นจากหานเจียว่าจื่อไปก็คือชานเมืองฝั่งตะวันออกของฮาร์บิน ถัดไปอีกหน่อยก็คือตำบลถวนเจี๋ย ซึ่งเป็นที่ที่ไปทำธุระให้หวังเหย่เมื่อคราวก่อน

ชื่อสถานที่นี้ฟังดูมีกลิ่นอายหมู่บ้านชนบทแถบตงเป่ย ทว่าแท้จริงแล้วหานเจียว่าจื่อมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าสองร้อยปี ในอดีตที่นี่เคยเป็นทุ่งหญ้าชุ่มน้ำอันอุดมสมบูรณ์

ในยุคนั้น ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่ใช้ชีวิตล่าสัตว์จับปลา ชนิดที่ใช้ไม้ไล่ตีก็ได้กวาง ใช้กระบวยตักก็ได้ปลา