บทที่ 50 วันมหาพิธีแห่งสำนักเซียน

พอออกจากห้องพระ ผมก็แวะไปที่โรงพยาบาลอีกรอบ

ตาของลุงเขยฟื้นตัวเร็วมากจนใช้ชีวิตได้ตามปกติแล้ว ส่วนแผลโพรงที่หลัง หมอบอกว่าไม่ได้ส่งผลกระทบร้ายแรงอะไร แค่ต้องทนเจ็บหน่อยและต้องขยันล้างแผลเปลี่ยนยาบ่อยๆ

ทว่าเวลานี้ คนที่ขึ้นไปนอนอยู่บนเตียงคนไข้กลับสลับมาเป็นอาแทน

เธอดูไม่ยินยอมพร้อมใจเลยสักนิด เอาแต่บอกว่าตัวเองไม่ได้ป่วย ร่างกายก็ยังปกติดี ไม่เจ็บไม่คัน จะมานอนโรงพยาบาลทำไมให้เปลืองเงินเปลืองทอง

ผมยังไม่ได้บอกอาเรื่องที่กำลังจะทำให้เธอ

ทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมให้เชื่อฟังหมอ ให้ความร่วมมือกับการรักษา จะได้รีบหายและกลับบ้านเร็วๆ

ตลอดเวลานั้นอายังคงพูดคุยหยอกล้อกับผม มือคู่นั้นกุมมือผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อยอยู่นานสองนาน

สุดท้ายเป็นลุงเขยที่ดึงตัวผมออกมาคุยข้างนอก