บทที่ 49 จิ้งจอกขาวเบื้องหน้าองค์พระ

จิ้งจอกขาวตัวนั้นเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาของมันใสกระจ่างบริสุทธิ์ ทว่าครู่ต่อมา สติผมก็พลันเลือนรางไปชั่วขณะ

ผมยังคงนึกสงสัยว่าในห้องนี้จะมีจิ้งจอกขาวได้อย่างไร ทันใดนั้นกลุ่มควันก็ลอยเข้ามาบดบังสายตา ครั้นพอมองเห็นชัดอีกครั้ง ภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปแล้ว

สิ่งที่หมอบกราบอยู่หน้าพระพุทธรูปไม่ใช่จิ้งจอกขาวแต่อย่างใด หากแต่เป็นเหอยวี่เฉิน

เธอสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ กำลังคุกเข่ากราบไหว้ด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูท่าเมื่อครู่นี้คงจะตาฝาดไปเอง

แต่ผมไม่ได้ส่งเสียงอะไร เพียงเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังเธอ แล้วยืนดูเธอกราบพระเงียบๆ

เธอใช้การกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ ซ้ำยังทอดกายราบลงกับพื้นอย่างสมบูรณ์ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "โขกศีรษะใหญ่"