บทที่ 42 ข้าฉางเทียนหลงมีสิ่งใดต้องกลัว

อาหญิงรับยาออกมาอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางขากลับ เธอไม่ได้พูดเรื่องอาเขยอีก แต่กลับเล่าเรื่องราวในอดีตของผมขึ้นมา

ฟังเธอเล่าเรื่องเปิ่นๆ ของผมตอนเด็กๆ กับตอนที่ผมเรียนประถมจนได้เกียรติบัตรมาไม่หยุดหย่อน ได้รับคำชมจากโรงเรียนเป็นประจำ ผมรู้สึกเลือนรางไปชั่วขณะว่า เรื่องเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ผ่านมานานมากแล้วจริงๆ

จำได้ว่าตอนเรียนประถม ผมเป็นนักเรียนดีเด่นของห้อง ไม่สิ ของทั้งโรงเรียนเลยต่างหาก

ตอนนั้นทุกครั้งที่ถึงการสอบปลายภาค ครูประจำชั้นจะไม่ให้ผมเข้าสอบ บอกว่าข้อสอบทั่วไปง่ายเกินไปสำหรับผม จึงออกข้อสอบระดับยากแยกต่างหากให้ผมกับเพื่อนที่เรียนเก่งอีกสองคน

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังสอบได้ที่หนึ่งของห้องอยู่ดี