บทที่ 41 ยมทูตทวงชีวิต

ปีที่หนีออกจากบ้าน ผมเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด อยู่ในช่วงเสียงแตกหนุ่มพอดี ตอนนี้นับอายุตามปฏิทินจีนก็ปาเข้าไปยี่สิบแล้ว

ผมขับรถไปพลางคุยกับอาหญิงสั้นๆ ไม่กี่ประโยค เธอจำเสียงผมไม่ได้จริงๆ

ดูออกชัดเจนว่าเธอร้อนใจมาก ทั้งชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทั้งพูดพร่ำเล่าเรื่องของตัวเองไม่ยอมหยุด

แต่ผมรู้ดีว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะเล่าให้ผมฟังหรอก เป็นแค่การระบายความอัดอั้นตันใจออกมาเท่านั้น

ความทุกข์สุมแน่นอยู่ในอกเธอมานานเกินไป บางทีคงมีเพียงการได้พูดออกมาถึงจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง

ผมไม่ได้พูดแทรก ได้แต่นิ่งฟังไปเรื่อยๆ

อาหญิงเล่าว่าเธอกับสามีคนปัจจุบันเป็นการแต่งงานรอบสอง เมื่อก่อนสามีปฏิบัติต่อเธอไม่ดีเลย มักจะเมาหัวราน้ำแล้วลงไม้ลงมือตบตี