บทที่ 40 พบพานยามเที่ยงคืน

นับตั้งแต่ฝันเห็นฉางเทียนหลง ผมถึงได้เชื่อเรื่องวาสนากับองค์เทพอย่างแท้จริง

หากไม่ใช่เพราะโชคชะตากำหนดไว้ ผมคงไม่มีทางไปวัดจี๋เล่อในวันนั้น และไม่มีทางได้พบกับงูเซียนที่บุกเข้าไปในอาราม ย่อมไม่มีทางได้ช่วยฉางเทียนหลงออกมาอย่างไม่คาดคิดเช่นนี้

ตามที่เขาบอก เขาคือองค์เทพประจำสำนักถางโข่วของบรรพบุรุษผม นั่นหมายความว่า หากผมรับช่วงสืบทอดสำนักถางโข่ว ฉางเทียนหลงก็จะเป็นองค์เทพประจำตัวผม

ดังนั้น หากผมต้องเผชิญเคราะห์ใหญ่ในอีกสามปีข้างหน้าจริง เขาย่อมต้องปกป้องผมให้พ้นภัยอย่างแน่นอน

ทุกสิ่งทุกอย่างช่างสอดคล้องร้อยเรียงกันอย่างลงตัว

ราวกับสวรรค์เป็นผู้ลิขิตไว้แต่แรก

ฉางเทียนหลงเคยบอกว่า การที่ผมช่วยเขาไว้ ย่อมมีผลประโยชน์ตอบแทนให้ผม