บทที่ 36 พานพบงูเซียน

เอาเข้าจริงจนถึงตอนนี้ ผมยังไม่รู้จักเหอยวี่เฉินดีเท่าไรนัก เธอมีความสามารถในการทำงานก็จริง แต่ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่นึกถึงเธอ ผมกลับรู้สึกแปลกๆ ในใจบอกไม่ถูก

เรื่องนี้ผ่านไปได้สามสี่วัน จู่ๆ ผมก็ได้รับโทรศัพท์จากจางเหวินเหวิน

พริบตาเดียวพวกเราก็ไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้ว ตอนแรกผมนึกว่าเธอมีเรื่องเดือดร้อนอะไรอีก แต่เธอกลับบอกทางโทรศัพท์ว่าช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี อยากให้ผมพาไปเดินเล่นที่วัดจี๋เล่อ

ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ตอบตกลงไป

พวกเราสองคนจึงนัดเจอกันที่หน้าวัดจี๋เล่อตอนสิบโมงเช้า