บทที่ 31 วิญญาณร้ายเข้าสิงร่าง

ลุงหม่าเข้าสู่โหมดการทำงานทันที สีหน้าพลันเคร่งขรึมลงแล้วเอ่ยถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ชายคนนั้นอายุราวสามสิบกว่าปี เขาเล่าด้วยความร้อนรนว่า ผู้เฒ่าที่บ้านเพิ่งจะสิ้นใจไป ลมหายใจไม่มีแล้ว หัวใจก็หยุดเต้นแล้วเช่นกัน

ทว่าลมหายใจเฮือกสุดท้ายยังคงติดค้างอยู่ที่หน้าอก ไม่ยอมขาดใจไปเสียที

ซ้ำร้ายสองตายังไม่ยอมปิด สองมือกำแน่น คนในบ้านพยายามกันอยู่นานสองนาน ก็ไม่อาจทำให้ผู้เฒ่าหลับตาหรือคลายมือออกได้เลย

มีคนบอกว่านี่เป็นเพราะช่วงเวลาที่ตายไม่ดี ไอหยางยังไม่ออกจากร่าง วิญญาณจึงไม่ยอมไปสู่สุคติ

ตามธรรมเนียมชาวบ้าน เรื่องเช่นนี้ถือว่าอัปมงคลอย่างยิ่ง

ดังคำที่ว่า คนตายดั่งตะเกียงดับ ยามที่คนเราจะขาดใจ ย่อมต้องพ่นลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกมา ชาวบ้านเรียกกันว่า ‘ไอหยาง’ และเรียกพิธีระบายลมนี้ว่า ‘ชูหยาง’