บทที่ 30 ชีวิตเด็กฝึกวิชา

แผ่นยันต์ที่ลุงหม่ายื่นให้ผมเป็นยันต์ไล่ผี ซึ่งอานุภาพไม่ได้รุนแรงอะไร อย่างมากก็แค่ทำให้วิญญาณตกใจกลัวจนหนีไป

ตอนนั้นผมถือแผ่นยันต์ในมือ ค่อยๆ ย่องเข้าไปด้านหลังผีสาวตนนั้น แล้วแปะปังลงไปเต็มแรง

ผีสาวร้องลั่นขึ้นมาทันที ก่อนจะใช้สองมือดึงกางเกงขึ้นแล้วกระโจนพรวดพราดออกไป

ได้ผลจริงๆ ด้วย!

เดี๋ยวนะ…

ทำไมเธอต้องดึงกางเกงด้วยล่ะ?

"แกบ้าไปแล้วหรือไง ไอ้ลามก! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยจับไอ้โรคจิตนี่ที!"

"ผีสาว" ตนนั้นเริ่มแผดเสียงร้องไม่หยุด ผมเพ่งมองดูอีกที ให้ตายสิ นี่มันไม่ใช่ผีที่ไหนเลย แต่เป็นคุณป้าวัยสี่สิบกว่าคนที่แอบมานั่งยองๆ ปลดทุกข์อยู่ในมุมมืดต่างหาก!

เธอแยกเขี้ยวเกรี้ยวกราดปรี่เข้าใส่ผม ดูจากท่าทางแล้ว ถ้าผมหลบช้าไปแค่นิดเดียว หน้าคงได้แหกแน่