บทที่ 32 อัญเชิญเทพสะบั้นไอศพ

อันที่จริงแล้วไอวิญญาณแค้นไม่ได้เหมือนกับผีทั่วไป

ยามคนยังมีชีวิต ดวงวิญญาณเรียกว่าวิญญาณเป็น ตายแล้วถึงจะเรียกว่าผี

ทว่าไอวิญญาณแค้นนั้นประหลาดล้ำ มันกำเนิดขึ้นจากไอปองร้ายเฮือกสุดท้ายในกายยามสิ้นใจ

วิญญาณคนตายไม่ยอมไปสู่สุคติ สั่งสมแรงพยาบาทอยู่นานเข้า ถึงได้กลายสภาพเป็นเช่นนี้

ตอนนี้หวังเหย่ถูกไอวิญญาณแค้นเข้าสิง ร่างกายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คนข้างนอกต่างพากันขวัญหนีดีฝ่อ ถอยกรูดออกไปไกล ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาแม้แต่คนเดียว

อย่างไรเสียลุงหม่าก็เป็นซินแสหยินหยางผู้เจนจัด ยามเผชิญเรื่องคับขันยังคุมสติได้ ตะเบ็งเสียงตวาดลั่น

"วิญญาณผู้ล่วงลับ ห้ามตกค้างอยู่บนโลกมนุษย์ ยังไม่รีบถอยไปอีก!"

เสียงนี้ลุงหม่าน่าจะรีดลมปราณจากจุดตันเถียนออกมา พลังเสียงจึงหนักแน่นก้องกังวาน จนหูผมส่งเสียงวิ้งๆ

เห็นเพียงร่างของหวังเหย่เซถอยหลังไปสองก้าว ทว่ายังคงไม่ยอมแพ้