บทที่ 25 ฝันไปเถอะว่าจะได้ตัวฉันไป

ด้วยความใสซื่ออย่างผม แวบแรกเลยคิดไม่ทันจริงๆ ว่าจางเหวินเหวินหมายถึงอะไร

ผมจึงถามเธอไปตรงๆ ว่าอยากจะให้อะไรผมกันแน่

พอเห็นท่าทางอึกอักอ้ำอึ้งของเธอ ผมก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้าง เธอคงรู้สึกกระดากอายที่จะพูดออกมาตรงๆ สินะ

ถ้าอย่างนั้นผมเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเองเลยแล้วกัน

ผมรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยกับเธอ “ไม่เป็นไรหรอก เธอให้ฉันมาตรงๆ ได้เลย เราสองคนสนิทกันขนาดนี้แล้ว ยังต้องเขินอะไรอีก”

พอได้ยินผมพูดแบบนั้น ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงซ่าน ก่อนจะยกกำปั้นน้อยๆ ทุบอกผมทีหนึ่งแล้วบ่นอุบว่า “คนบ้า ร้ายกาจนักนะ”

ผมยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก ผมไปร้ายใส่เธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน