บทที่ 26 นักพรตหม่าปราบผี

ผมก้มมองเหรียญหนึ่งหยวนที่เขายื่นมาให้ ชั่วขณะนั้นรู้สึกราวกับข้ามมิติย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน

เงินหนึ่งหยวนมันซื้อของได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ

แล้วทำไมน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ที่ผมเพิ่งกินไปเมื่อกี้ถึงหมดไปตั้งห้าหยวนครึ่งล่ะ

"คุณคือนักพรตหม่าหงซิ่งเหรอครับ"

ผมลองถามหยั่งเชิงดู ชายคนนั้นพยักหน้า "อ้อ ใช่แล้ว ฉันนี่แหละหม่าหงซิ่ง ตัวจริงเสียงจริง"

"ได้ครับ งั้นคุณรอสักครู่นะครับ ผมจะไปซื้ออาหารเช้าให้เดี๋ยวนี้แหละ"

ผมไม่ได้หยิบเงินหนึ่งหยวนของเขามา แล้วหันหลังเดินข้ามถนนไปซื้อของกินกลับมาพะรุงพะรัง

หม่าหงซิ่งยิ้มจนตาหยีราวกับนกกระทา เขาพาผมเดินเข้าบ้าน บอกให้ผมนั่งรอสักครู่ จากนั้นก็นั่งลงละเลียดกินอาหารเช้าอย่างไม่รีบร้อน

ผมทำได้เพียงนั่งรออยู่ข้างๆ พลางกวาดสายตาสำรวจข้าวของในห้องไปด้วย