บทที่ 15 หวงเทียนเล่อ

เพราะตอนนี้ผมเป็นคนป่วย หวังซิ่วอิงจึงกุลีกุจอชวนให้ผมขึ้นไปนั่งบนเตียงเตา ผมเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ พยายามทุลักทุเลปีนขึ้นไปเพื่อดูหญิงชราทำพิธีทรงเจ้า

จางเหวินเหวินแอบกระซิบบอกผมว่า หญิงชราคนนี้แซ่ไป๋ มีชื่อเสียงแถวนี้พอสมควร ทุกคนเรียกเธอว่าป้าไป๋ คนที่ดูออกเมื่อคราวก่อนว่าแม่ของเธอเป็นยมทูตคนเป็นก็คือป้าคนนี้นี่เอง

ตอนนี้ลูกพี่ลูกน้องนั่งอยู่ตรงข้ามป้าไป๋ สองขาแกว่งไปมา ไม่มีความตื่นเต้นเลยสักนิด บนใบหน้ามีแต่ความอยากรู้อยากเห็นและความคึกคัก

พอเห็นผมมา เธอยังหันมายิ้มให้พลางขยิบตา

เกือบลืมบอกไป ลูกพี่ลูกน้องคนนี้แซ่ซ่ง แต่ผมจำชื่อไม่ได้แล้ว ขอเรียกเธอว่าพี่สาวซ่งแล้วกัน