บทที่ 14 ลั่นกลองอัญเชิญเทพ

จางเหวินเหวินเองก็เป็นกังวลมาก พอว่างเมื่อไหร่ก็คอยพาผมไปหาหมอ หลายต่อหลายครั้งถึงกับร้อนใจจนร้องไห้ออกมา

เธอโทษตัวเองว่าเป็นตัวซวย พาผมไปบ้านเธอแค่สองหนก็เกิดเรื่องขึ้นทั้งสองหน

ผมเองก็จนปัญญา ได้แต่ปลอบใจเธอไปว่านี่เป็นเคราะห์กรรมที่ผมพกติดตัวมาแต่เกิด ไปที่ไหนก็มีเรื่องทั้งนั้น จะโทษเธอไม่ได้หรอก

หลังจากนั้นผ่านไปอีกสองวัน นอกจากตรงเอวจะไม่ดีขึ้นแล้ว ที่ต้นขาผมยังเริ่มผุดไอ้ตุ่มพวกนี้ขึ้นมาอีก พอมันปวดขึ้นมาก็ถึงขั้นเดินไม่ไหว แถมยังชอบลามไปขึ้นตรงโคนขาหนีบเสียด้วย

ตอนนั้นเอง จางเหวินเหวินก็มาบอกผมอีกว่า แม่เธอไปหาต้าเซียนคนหนึ่งมาดูอาการให้ลูกพี่ลูกน้อง บอกว่าพี่สาวไม่ได้เป็นโรคจิตธรรมดา แต่มีกำลังพลอีกสำนักหนึ่งจะมาขอเปิดทาง ซึ่งยื้อกันมาหลายปีแล้ว

ทางบ้านของลูกพี่ลูกน้องตกลงกันเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้จะไปทำพิธีกัน