บทที่ 13 ปราบผีกลางดึก

มือนั้นทั้งนุ่มทั้งเบา หัวใจผมกระตุกวาบขึ้นมาทันที หรือว่าแม่สาวคนนี้จะอดใจไม่ไหว พ่อแม่เพิ่งก้าวพ้นประตูไป เธอก็จะ…

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเจอเรื่องแบบนี้ สมองเลยตื้อไปหมด ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี แต่แล้วจู่ๆ ในห้องนั่งเล่นด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นมา

ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอเอ่ยเรียกเบาๆ จากข้างนอก

"เหวินเหวิน… ไม่ต้องกลัวนะ… ออกมาสิ…"

เสียงนั้นเยือกเย็นชวนขนหัวลุก ยิ่งในคืนเดือนมืดที่เงียบสงัดแบบนี้ยิ่งฟังดูสยองขวัญเป็นที่สุด

จางเหวินเหวินกลัวจนตัวสั่นเทา หน้าซีดเผือด ผมนึกในใจว่าท่าไม่ดีแล้ว มีเรื่องแน่!

ผมกับเธอจึงได้แต่มุดซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มด้วยกัน ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

หรือว่าพี่สาวของเธอจะอาการกำเริบขึ้นมา?