บทที่ 7 การลี้ภัย

ผมนั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากระถางธูป แล้ววางกระจกเงาไว้ฝั่งตรงข้าม เริ่มท่องคาถาอัญเชิญเซียนที่ป้าหูสอนให้

"ฟ้าดินศักดิ์สิทธิ์ ไอม่วงขจาย ควันหอมนำทาง เชิญทั่วสิบทิศ เซียน เทพ คน ผี จงเร่งลงมา เร่งลงมา"

ท่องไปได้ราวสิบกว่าจบ ธูปตรงหน้าก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก และรู้สึกว่าร่างกายก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ

พอมองดูในกระจก ก็ไม่เห็นสิ่งใด

ตามที่ป้าหูบอกไว้ หากผมอัญเชิญเซียนมาได้สำเร็จ ก็จะมองเห็นเงาร่างของพวกท่านในกระจก

จากนั้น ผมก็เล่าเรื่องของพี่สาวหยวนให้ความว่างเปล่าตรงหน้าฟัง บอกว่าตอนนี้กำลังตกที่นั่งลำบาก อยากขอให้เหล่าเซียนช่วยคุ้มครองจัดการ

พอผมพูดจบ ธูปก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีเพียงความรู้สึกรางๆ ว่าอุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดต่ำลงเล็กน้อยจนหนาวเยือก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่ในตอนนั้นผมกลับรู้สึกเหมือนมีคนอยู่เต็มห้องไปหมด ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทว่าพอมองไปรอบๆ กลับไม่พบสิ่งใดเลย