บทที่ 8 ชีวิตไม่จีรัง

พี่สาวหยวนบอกผมในจดหมายว่า จริงๆ แล้วเธอรู้มานานแล้วว่าผมหนีคดีทำร้ายคนมาจากบ้านเกิด

แต่ตอนนั้นอาเขยไม่ได้ตาย เขาแค่โดนผมตีจนสลบไป แม้จะบาดเจ็บไม่น้อยจนต้องนอนโรงพยาบาลอยู่เต็มเดือนก็ตาม

ตอนนั้นผมเพิ่งมาทำงานที่ร้านอาหารได้ไม่นาน พี่สาวหยวนก็เห็นประกาศตามหาคนหายที่อาสะใภ้ลงไว้ในหนังสือพิมพ์ จึงได้รู้ต้นสายปลายเหตุทั้งหมด

แต่เธอเอ็นดูผมมาก มองผมเหมือนน้องชายคนหนึ่งมาตลอด เธอไม่อยากให้ผมไป เลยปิดบังเรื่องนี้ไว้ไม่ยอมบอกผม

พี่สาวหยวนขอโทษผมในจดหมาย บอกว่าเธอไม่ควรเห็นแก่ตัวแบบนั้น หวังว่าต่อไปผมจะมีชีวิตที่ดีขึ้น หากวันหนึ่งผมได้ดีแล้ว ก็อย่าลืมกลับไปเยี่ยมเธอบ้าง

อ่านจดหมายจบ ใจผมเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีด แต่ในขณะเดียวกันก็ดีใจมาก

อาเขยไม่ตาย ผมก็ไม่ใช่ฆาตกรแล้ว

อีกทั้งอาสะใภ้ก็จะไม่ต้องอยู่อย่างไร้ที่พึ่ง ชีวิตของพวกเขามีทางไปต่อแล้ว