เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งหนานเจ้า
“ยานี้ไร้สีไร้กลิ่น เรื่องในวันนี้เสด็จพ่อของเจ้ารู้สึกผิดต่อเสด็จแม่ ขอเพียงเป็นของที่นางลงครัวทำให้เสวยด้วยตนเอง เสด็จพ่อของเจ้าย่อมต้องให้เกียรติเสวยจนหมดแน่”
สีหน้าของเจียงเจาหวาราบเรียบไม่ทุกข์ร้อน แต่หรูอินกลับสัมผัสได้ถึงความมืดมิดไร้ก้นบึ้งที่แผ่ออกมาจากตัวนาง
ความมืดมิดที่ชวนให้ใจสั่นผวา
เจียงเจาหวาคาดการณ์ไว้ได้กระทั่งเรื่องนี้ นางเข้าใจจิตใจคนทะลุปรุโปร่งเกินไป หรือวางแผนได้แยบคายราวกับมีญาณหยั่งรู้อนาคตดุจภูตผีกันแน่
จู่ ๆ หรูอินก็เกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ
“เซิ่งถังให้ความสำคัญกับความกตัญญู ย่อมไม่อาจเอาชีวิตเขาได้จริง ๆ มิเช่นนั้น ความทุกข์ระทมที่เจ้ากับเสด็จแม่ทนรับมาตลอดหลายปีนี้ ก็ไม่มีใครให้ระบายทวงแค้นกันพอดีมิใช่หรือ”
เจียงเจาหวาหมุนกายเดินไปริมหน้าต่าง