กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เมื่อพ่อไม่เมตตา ลูกย่อมไม่กตัญญู
“ส่งคุณหนูกลับบ้านก่อน” ฮูหยินโหวปล่อยม่านรถม้าลงแล้วหลับตา
ล้วนเป็นเลือดเนื้อที่เกิดจากอกนางทั้งนั้น นางไม่มีวันทนดูฉู่เหวินฮั่นรับบาปแทนฉู่เซวียนเฉย ๆ แน่
ต่อให้พวกตนจะรู้สึกติดค้างฉู่เซวียนมากแค่ไหน ย่อมมีวิธีชดใช้อย่างอื่น ไม่ใช่การมารับโทษแทนแบบนี้
“ขอรับ”
ฮูหยินโหวขึ้นรถม้าคันหนึ่ง แล้วสั่งให้คนขับรถม้าอีกคันไปส่งฉู่เซวียนกลับ
ส่วนตัวนางสั่งให้คนขับรถม้าอ้อมไปทางตระกูลเสิ่น
“คุณหนู บ่าวขอพาคุณหนูกลับจวนก่อนนะขอรับ”
แม้รถม้าของฮูหยินโหวจะแล่นออกมาไกลมากแล้ว แต่นางยังคงสัมผัสได้ถึงสายตากล่าวโทษเคียดแค้นของฉู่เซวียนที่มองตามหลังมา
แผ่นหลังของนางรู้สึกเย็นวาบจนต้องท่องบทสวดมนต์ในใจไม่หยุด