ลิ่นชิงหยาง

ลิ่นชิงหยาง

“เจ้าออกอาการรำคาญขนาดนี้ เพราะข้าพูดแทงใจดำใช่ไหม บอกมาสิ เจ้าทำแบบนั้นไปทำไมกันแน่”

ท่าทางเหยียดหยามและรำคาญใจของเจียงเจาหวา ทำให้ใจของเยี่ยนหย่งเกอกระตุกวูบ

เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นทาบอก ความเจ็บแปลบที่อธิบายไม่ถูกยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นไปอีก

เขาเกลียดเจียงเจาหวา แต่พอเห็นหน้านางทีไรก็อยากจะพูดคุยกับนางนาน ๆ ทุกที

แต่พอได้พูด คำที่หลุดจากปากกลับมีแต่การเชือดเฉือนประชดประชัน เขาเองก็นึกเสียใจภายหลัง ทว่าในเมื่อลั่นวาจาไปแล้ว จะให้ยอมเสียหน้ากลับคำได้อย่างไร

เยี่ยนหย่งเกอเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับเจียงเจาหวา เขาจะรู้สึกอึดอัดทรมานใจไปหมด ในหัวเหมือนมีเสียงคอยเตือนว่าอย่าทำแบบนี้ ไม่อย่างนั้นสักวันเขาจะต้องเสียใจเป็นแน่

แต่เขากลับอยากเจอเจียงเจาหวาเหลือเกิน

มันไม่ปกติเลยสักนิด

ตัวเขาผิดปกติไปแล้วจริง ๆ