แผนนางงามก็แค่นั้น ผู้เต็มใจย่อมยอมติดเบ็ดเอง

แผนนางงามก็แค่นั้น ผู้เต็มใจย่อมยอมติดเบ็ดเอง

“หลิวชาง ใครมาน่ะ” สายตาของลิ่นชิงหยางทอดมองไปยังกำแพงสูงที่อยู่ด้านข้าง

จวนทั้งสามหลังในตรอกดอกเหมยแห่งนี้ไม่เพียงดูโอ่อ่ามีฐานะ แต่ค่าเช่ายังแพงลิบลิ่วอีกด้วย

ดังนั้น ต่อให้จวนทั้งสามหลังจะอยู่ติดกัน ก็ไม่อาจมองลอดจากลานบ้านของพวกเขาเพื่อสอดส่องความเป็นอยู่ของหว่านชิงได้เลย

ลิ่นชิงหยางพักอยู่ที่นี่มาได้ระยะหนึ่งแล้ว เขาคอยฟังหว่านชิงดีดพิณทุกวันจนแทบกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว หากวันไหนไม่ได้ฟัง หรือฟังไม่จบเพลง เขาก็จะรู้สึกเหมือนหัวใจแหว่งหายไปเสี้ยวหนึ่ง

คล้ายกับจะเริ่มกังวลจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้ว

พอคิดถึงตรงนี้ ลิ่นชิงหยางก็อดถอนหายใจเบา ๆ ออกมาไม่ได้

กังวลจนใจไม่เป็นสุขงั้นหรือ เขาถึงกับต้องมากระวนกระวายกลัวสูญเสียต่อสตรีที่ไม่เคยแม้แต่จะพบหน้ากันสักครั้ง เพียงแค่ได้ยินเสียงร้องเพลงกับเสียงพูดจาของนาง ก็เฝ้าคิดถึงอยู่ทุกลมหายใจเข้าออกเสียแล้ว