สะเทือนใจ เจียงเจาหวา ข้าไม่มีวันปล่อยมือเด็ดขาด

สะเทือนใจ เจียงเจาหวา ข้าไม่มีวันปล่อยมือเด็ดขาด

“ไท่ผิง เจ้าเชื่อเรื่องอดีตชาติไหม บางครั้งข้าก็นึกเกลียดตัวเองในอดีตชาติเหลือเกิน”

ภายในห้องส่วนตัวสะอาดสะอ้าน มีเพียงกลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวล

เจียงเจาหวายืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจก เสียงของนางไม่รู้เป็นอย่างไร ถึงได้ฟังดูล่องลอยเคว้งคว้างขึ้นมา

ราวกับหยาดน้ำที่ร่วงหล่นลงมาจากมวลเมฆอย่างรวดเร็ว

ไท่ผิงหันหน้าไปมอง

ใบหน้าของเจียงเจาหวาสะท้อนอยู่บนหน้าต่างกระจกอย่างชัดเจน

สีหน้าของนางเจือความอ้างว้างอยู่บ้าง แววตาพร่ามัวคลุมเครือ ราวกับสายหมอกสุดหยั่งรู้ตรงขอบฟ้า

จู่ ๆ ไท่ผิงก็หมดความกล้าที่จะพูด ได้แต่นิ่งฟังสิ่งที่เจียงเจาหวาบอก

นางไม่เข้าใจความหมายของเจียงเจาหวา แต่นางยอมเป็นผู้ฟังที่เงียบสงบได้