ยุคสมัยของเซิ่งถังช่างเน่าเฟะสิ้นดี

ยุคสมัยของเซิ่งถังช่างเน่าเฟะสิ้นดี

“เจาหวา แผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

พอเห็นเจียงเจาหวา ไท่ผิงก็รั้งชายกระโปรงแล้วเดินรี่เข้าไปหาทันที

ใบหน้าหมดจดน่ารักของนางฉายแววเป็นห่วงเป็นใย ต่อให้นึกสงสัยว่ากำแพงโปร่งใสนั่นทำมาจากอะไร แต่นางก็ยังห่วงร่างกายของเจียงเจาหวาเป็นอันดับแรกอยู่ดี

“ดีขึ้นมากแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วล่ะ” เจียงเจาหวาถือตะเกียบพลางคอยคีบของลงลวกในหม้อไฟหยวนหยางเรื่อย ๆ

นางยิ้มให้พลางส่งสายตาบอกให้ไท่ผิงนั่งลงก่อน

ไท่ผิงนั่งลงฝั่งตรงข้าม พลางมองหม้อใบใหญ่กลางโต๊ะจนเผลอกลืนน้ำลายลงคอ “จริงหรือ แต่เมื่อกี้ข้าได้ยินพวกองครักษ์บอกว่าเจ้าโดนเซี่ยอวี่หรงผลักล้มตรงหน้าหอหลิงหลง พันแผลหรือยัง ยังเจ็บอยู่ไหม แล้วมีตรงไหนไม่สบายตัวอีกหรือเปล่า”

เซี่ยอวี่หรงผู้หญิงคนนั้นกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว