กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไอ้สวะปากพล่อย
“ไสหัวไปได้แล้ว ฮ่า ๆๆ”
บัณฑิตหนุ่มสามคนคลานลอดหว่างขาของเจี่ยงเกาเซิง แล้วรีบวิ่งหนีออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
หลิวปั๋วอี้ถ่มน้ำลายลงพื้น สีหน้ายิ่งดูแคลนหนักขึ้นไปอีก
บัณฑิตหนุ่มห้าคนหนีไปสาม เหลือเพียงหลี่ว์เฟยหยางกับหวยเทียนไฉสองคนเท่านั้น
เจี่ยงเกาเซิงมองดูพวกเขาอย่างสบายอารมณ์ ดูท่าจะมีความอดทนไม่น้อย
ถึงอย่างไรเขาก็ชอบเรื่องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นเป็นทุนเดิม ทั้งชอบลงมือเองแล้วก็ชอบดูด้วย
“วิญญูชนยืนหยัดอย่างองอาจเปิดเผย เบื้องบนคุกเข่าให้ฟ้าดินกับองค์ราชัน เบื้องล่างคุกเข่าให้พ่อแม่ครูบาอาจารย์ จะยอมคลานลอดหว่างขาคนอื่นได้อย่างไร!”
หลี่ว์เฟยหยางมีความรู้ความสามารถและปณิธานเต็มเปี่ยม รอเพียงเข้าสอบคัดเลือกขุนนางเพื่อพิสูจน์ตัวเอง
เขาอ่านตำรามาตั้งแต่เด็ก และภาคภูมิใจเสมอว่าตนเองเป็นวิญญูชน