หลินเฟิงถูกเหยียดหยาม

หลินเฟิงถูกเหยียดหยาม

“เจ้าว่าอย่างไรนะ”

อ๋องกบฏยืนมองหลินเจียโหรวจากมุมสูงพลางจ้องนางเขม็ง

เขาหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ในดวงตาคู่นั้นที่มีประกายสีน้ำเงินเรื่อเรืองวาบผ่าน แฝงไว้ด้วยจิตสังหาร

แม้ว่าเมื่อก่อนหลินเจียโหรวจะเคยปรนนิบัติรับใช้เขามาก่อน แต่เรื่องทายาทสืบสกุลเป็นเรื่องใหญ่ หากนางคิดจะเอาเรื่องนี้มาหลอกใช้เขาล่ะก็ คงไร้เดียงสาเกินไปแล้ว

“ข้าบอกว่า... ข้าบอกว่าเฟิงเอ๋อร์เป็นลูกชายของท่านเจ้าค่ะ เรื่องจริงนะ ข้าไม่กล้าโกหกหรอก เขาเป็นลูกชายของท่านจริง ๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจียงเฮ่อแม้แต่น้อยเลย”

หลินเจียโหรวเค้นแรงทั่วร่างออกมาจนหมด ถึงพูดประโยคนี้ออกมาได้

นี่คือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง เดิมทีนางคิดว่าชาตินี้จะเก็บงำความลับนี้ไว้ตลอดไป แต่ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายก็ยังปิดเอาไว้ไม่อยู่

นางหวาดกลัวอ๋องกบฏ ชาตินี้ไม่คิดจะข้องแวะกับเขาอีกเลยแม้แต่น้อย ชาติกำเนิดของหลินเฟิงจึงย่อมพูดออกไปไม่ได้เช่นกัน