ใช้อำนาจกดขี่ โลกนี้ช่างอยุติธรรม

ใช้อำนาจกดขี่ โลกนี้ช่างอยุติธรรม

“ชิวเผิงเซิง ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึว่าไม่ให้มาเหยียบท่าเรือเฉิงหนานอีก แกเห็นคำพูดข้าเป็นลมผ่านหูรึไง”

ตรงข้ามชิวเผิงเซิงบนท่าเรือ มีชายฉกรรจ์ถือแส้ยาวคนหนึ่งยืนขวางอยู่

ชายคนนั้นยืนกอดอก หน้าตาโหดราวยักษ์มาร ตรงหัวคิ้วมีรอยแผลเป็นจากคมดาบเป็นแนวยาว

ชายหน้าบากคนนี้ชื่อเว่ยควน เป็นหัวโจกคุมท่าเรือแห่งที่เจ็ด

ในแต่ละวัน ไม่ว่าใครจะมาแบกหามกระสอบที่นี่ ล้วนต้องจ่ายเงินใต้โต๊ะให้เว่ยควนทั้งสิ้น

พูดง่าย ๆ ก็คือ เว่ยควนจะหักหัวคิวไปถึงสองส่วน

เดิมทีค่าแรงของพวกคนงานก็เป็นเงินหยาดเหงื่อแรงงาน ได้มาไม่ได้มากมายอะไรอยู่แล้ว พอถูกเว่ยควนหักไปอีกสองส่วน เงินที่เหลือจึงไม่พอให้คนทั้งครอบครัวเล็กใหญ่ได้กินอิ่มท้องด้วยซ้ำ

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยของท่าเรือแห่งนี้คือมหาขุนพลหวยฮว่า เว่ยคงหมิง