ชิวเผิงเซิง

ชิวเผิงเซิง

“ท่านน้าสะใภ้ เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ อืม... ท่านอย่าไปบอกพี่สามเด็ดขาดนะว่าข้าเป็นคนบอก พี่สามโตป่านนี้แล้ว ย่อมต้องเขินอายแน่ เพราะงั้นท่านน้าสะใภ้อย่าไปถามเขาเชียวนะเจ้าคะ แต่เสิ่นฉิงเป็นเด็กสาวที่ดีจริง ๆ อย่างน้อยข้าก็มองแล้วถูกชะตา เฮะ ๆ”

เจียงเจาหวาพูดพลางขยับตัวลุกจากอ้อมอกของฉินหว่าน แล้วเข้าไปควงแขนนางอย่างสนิทสนม “ท่านน้าสะใภ้ เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ กลุ้มใจเรื่องของฉินเมี่ยวชุนอยู่หรือ โธ่ ท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ ท่านตาท่านยายเป็นคนมีเหตุผล ย่อมไม่เอาความผิดที่ฉินเมี่ยวชุนก่อมาลงที่ท่านเด็ดขาด”

“เรื่องนี้ว่าไปแล้วต้องโทษท่านปั๋วกับฮูหยินฉินที่สั่งสอนลูกไม่ดี ไม่เกี่ยวกับท่านน้าสะใภ้เลย ท่านอย่าได้รับเรื่องนี้มาเป็นภาระของตัวเองเชียวนะเจ้าคะ”

เจียงเจาหวาพูดไปพลางยู่ปากขึ้น “จะว่าไปก็เป็นความผิดของข้าด้วยเหมือนกัน หากข้าไม่ไปยั่วโทสะตวนหยาง นางก็คงไม่บังเอิญไปชนเข้ากับฉินเมี่ยวชุน แต่ว่า...”