ความหึงหวงคละคลุ้ง

ความหึงหวงคละคลุ้ง

“เป็นอะไรไป เจ้าไม่เต็มใจหรือ”

ภายในหอชั้นบนเงียบสงัด

เงียบเสียจนโจวฉือคล้ายจะได้ยินเสียงลมหายใจของเจียงเจาหวา

พวกเขานั่งอยู่ตรงข้ามกัน แม้โจวฉือจะกำลังชงชาอยู่ แต่ใจกลับไม่ได้จดจ่ออยู่ที่น้ำชาเลยสักนิด

สิ้นเสียงเจียงเจาหวา มือของโจวฉือก็ชะงักกึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

เจียงเจาหวาหรี่ตาลง เอามือเท้าคาง สีหน้าเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน

“ไม่ใช่ขอรับ ข้าแค่กลัวว่าจะไม่เหมาะ กลัวจะกระทบต่อชื่อเสียงของเจ้า”

โจวฉือส่ายหน้า กลัวเจียงเจาหวาจะเข้าใจผิดเป็นที่สุด

เขาจะไม่เต็มใจได้อย่างไร เพียงแต่กังวลว่าเรื่องนี้จะทำให้คนอื่นเอาไปนินทาว่าร้ายต่างหาก