กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เลือดตก ฉินเมี่ยวชุนล้มลง
“เจ้าอย่ามามองข้าแบบนี้นะ ไม่ใช่ข้าเสียหน่อยที่ไปดื่มชาสนทนาวิชาการกับเจียงเจาหวาที่คฤหาสน์จันทร์กระจ่าง”
เสิ่นผูอวี้รู้ดีว่าเยี่ยนจิ่งโมโหเรื่องอะไร
แต่จะให้ทำอย่างไรได้ เขาชอบเห็นเยี่ยนจิ่งในสภาพนี้เหลือเกิน
คนเรามันก็ต้องมีรักโลภโกรธหลงกันบ้าง ไม่อย่างนั้นชีวิตมิใช่จืดชืดไร้สีสันเกินไปหรอกหรือ
“ตงไห่หวังเข้าเมืองหลวงมาแล้ว ข้าผู้นี้ตัดสินใจจะส่งเจ้าไปพบเขาที่ตำหนักอ๋อง มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่คู่ควรกับภารกิจสำคัญนี้ มิสู้เจ้าไปเสียเดี๋ยวนี้เลย”
รอยยิ้มของเสิ่นผูอวี้ยิ่งทำให้ความหึงหวงในใจของเยี่ยนจิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น
สีหน้าของเขาดูไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยปาก ในแววตาคล้ายมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์วาบผ่าน
“ข้าเนี่ยนะ ไม่ได้ ๆ หน้าตาข้าไม่ตรงกับรสนิยมของเขาหรอกนะ เยี่ยนจิ่ง เจ้าอย่าให้ข้าไปพบเขาเป็นอันขาดเลยเชียว”
เสิ่นผูอวี้รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน