กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คือยาพิษ
“ไม่ใช่ว่าคุณหนูฉินบอกว่าสองสามวันนี้ไม่ค่อยสบายหรอกหรือ เช่นนั้นวันนี้ก็ไม่ต้องไปจวนกั๋วกงเพื่อดูพี่ใหญ่ของข้าแล้วล่ะ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”
ฟู่เหรากลัวเหลือเกินว่าขืนคุยกับฉินเมี่ยวชุนต่ออีกนิดเดียว ตนคงเผลอหลุดพิรุธออกมาแน่
พอหวนนึกถึงเสียงที่ฉินเมี่ยวชุนมั่วสุมกับฟางซิ่นในอุโมงค์ลับตอนนั้น นางก็คลื่นไส้จนทนแทบไม่ไหว ฝืนทนต่ออีกแค่วินาทีเดียวก็คงสติหลุดแล้ว
“ร่างกายของข้าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วล่ะ”
ฉินเมี่ยวชุนชะงักไปเล็กน้อย พลางจ้องมองแววตาของฟู่เหราอย่างละเอียด
พอเห็นว่าอีกฝ่ายนอกจากดูรำคาญใจอยู่บ้างแล้วก็ไม่ได้มีท่าทีอื่นใดอีก ใจของฉินเมี่ยวชุนจึงค่อย ๆ คลายกังวลลง
“พรุ่งนี้ข้าจะไปหาเจ้า อีกไม่นานเจ้าก็ต้องแต่งงานกับพี่ใหญ่ข้าแล้ว วิ่งวุ่นไปมาทุกวันแบบนี้ เจ้าไม่รักตัวเองบ้างหรืออย่างไร”