คว้าตัวนางไว้ไม่ยอมปล่อย

คว้าตัวนางไว้ไม่ยอมปล่อย

ที่ทำการผู้บัญชาการเก้าประตู

เยี่ยนจิ่งหมดสติไปแล้ว ทั้งตัวเขาเย็นเฉียบราวกับรูปสลักน้ำแข็ง กระทั่งคิ้วและไรขนบนใบหน้าก็ยังมีเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอยู่

เสิ่นผูอวี้นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงตั่ง พลางวางมือทาบลงบนข้อมือของเยี่ยนจิ่งแล้วส่ายหน้าเบา ๆ “เจ้าก็นะ จะไปเอาเป็นเอาตายกับพวกมือสังหารสละชีพทำไม คราวนี้เป็นไงล่ะ”

เสิ่นผูอวี้พูดพลางดึงผ้านวมที่คลุมร่างเยี่ยนจิ่งขึ้นมาอีกนิด

ตอนนี้อากาศเริ่มอุ่นขึ้นทุกวัน ทว่าพอพิษไอเย็นของเยี่ยนจิ่งกำเริบ เขากลับต้องห่มผ้านวมหนาเตอะอยู่ตลอด

มิหนำซ้ำเสื้อผ้าที่เขาใส่ยามปกติ ก็ยังหนากว่าคนทั่วไปตั้งเยอะ

บางครั้งเสิ่นผูอวี้ก็คิดขึ้นมาว่า คนที่โดนพิษไอเย็นอย่างเยี่ยนจิ่ง จะมีอะไรที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นขึ้นมาได้บ้างไหมนะ

“ไม่เป็นไรหรอก รอเจียงเจาหวาปรุงยาถอนเสร็จ ไม่นานเยี่ยนจิ่งก็คงได้สติแล้ว”